American Horror Story - Murder House

 The one thing about the dead is they've got nothing left to lose.

Rok produkcji: 2011

Sezony: 1

Odcinki: 12

Obsada: Dylan McDermott, Connie Britton, Taissa Farmiga, Evan Peters, Denis O'Hare, Jessica Lange i inni

"American Horror Story" opowiada o losach rodziny Harmonów, która przenosi się z Bostonu do Los Angeles, by zamieszkać w starej rezydencji, skrywającej w swoich murach, mroczne tajemnice. Harmonowie na pierwszy rzut oka są idealną, amerykańską rodziną, jednak to wrażenie jest mylne. Członkowie rodziny zmagają się z wieloma problemami: zdradą, poronieniem i skłonnościami do samookaleczeń nastoletniej córki Violet. Po zdradzie, na jakiej zostaje przyłapany przez żonę Vivien (Connie Britton), Ben (Dylan McDermott), chcąc zostawić złe wspomnienia z przeszłości za sobą i zacząć wszystko od nowa przeprowadza się z rodziną do Los Angeles. Ich nowy dom (stara rezydencja o złowieszczej historii), początkowo wydaje się być idealnym miejscem na nowy start. Nawet tajemnicze zabójstwo, do którego doszło w tym miejscu wiele lat temu, nie zniechęca rodziny do przeprowadzki.
Pomimo mrocznych tajemnic, które skrywa dom, rodzina stara się rozpocząć nowe życie. Ben przyjmuje nowych pacjentów w tym Tate'a (Evan Peters) – nastoletniego chłopca ze skłonnościami do przemocy i psychotycznymi fantazjami. Violet (Taissa Farmiga) – nastoletnia córka Harmonów stara się odnaleźć w nowej szkole, a Vivien cały swój czas poświęca na odkrywanie tajemniczego malowidła ściennego, przykrytego pod grubą warstwą tapety. Tymczasem Violet i Tate, pomimo dezaprobaty ojca, odkrywają, że mają ze sobą wiele wspólnego. Ben poznaje byłego lokatora ich obecnego domu, który przekazuje mu, ku przestrodze, swoją tragiczną historię. Vivien zatrudnia starszą gospodynię domową, która prowadziła dom poprzednim mieszkańcom, a cała rodzina poznaje sąsiadkę – Constance, cierpiącą na kleptomanię (Jessica Lange) oraz z jej córkę Adelaidę (chorą na zespół Downa), które wydają się być dobrze zaznajomione z tajemniczym domem i jego mroczną historią.

~ oficjalny opis

Poziom straszności: 3/5

Horror z założenia ma straszyć. Osobiście jestem osobą, na którą nie działają wszelkie sztuczki służące przerażeniu widza. Niemniej jednak odczuwałam pewien niepokój oglądając AHS, co świadczy o tym, że bardziej wrażliwi widzowie z pewnością doświadczą dreszczyku strachu patrząc na niektóre sceny.

Napięcie i klimat: 5/5

Ten punkt jest zdecydowanie najmocniejszą stroną produkcji. Już od pierwszych minut jesteśmy wciągnięci w wydarzenia na ekranie i z zaciekawieniem oczekujemy ich rozwoju. Większość akcji rozgrywa się w starym, nawiedzonym domu, który można traktować jak osobnego bohatera. Sam budynek tworzy wokół siebie tajemniczą aurę, która oddziałuje nie tylko na inne postacie, ale też na widza.

Fabuła: 4/5

Fabuła Murder House rozwija się wraz z kolejnymi odcinkami. Podczas seansu jesteśmy zasypywani kolejnymi tajemnicami, przez które mnożą się pytania. Stopniowo poznajemy odpowiedzi na nie, a także historie poszczególnych bohaterów i samego domu. Osobiście jestem usatysfakcjonowana ostatecznym rozwiązaniem akcji.

Gra aktorska: 4/5

Tutaj chciałabym wyróżnić Jessicę Lange, która świetnie sprawdziła się w roli sąsiadki Harmonów. Pozostali aktorzy poradzili sobie ze swoimi rolami lepiej lub gorzej, ale w ogólnym rozrachunku wywarli pozytywne wrażenie budując wiarygodnych bohaterów.
Najmniej przekonała mnie kreacja Dylana McDermotta, gdyż od jego postaci oczekiwałam więcej ekspresji. Zamiast tego nie wzbudza on większych emocji i tylko snuje się po ekranie.

Muzyka: 5/5

Myślę, że muzyka jest jednym z ważniejszych czynników budujących film. Odgrywa istotną rolę w budowaniu napięcia i roztaczaniu atmosfery grozy. Ścieżka dźwiękowa użyta w AHS doskonale spełnia te założenia. Szczególnie przypadła mi do gustu muzyka z czołówki, która połączona z niepokojącymi obrazami daje pojęcie o typie oglądanej produkcji.

Ogółem 21/25 - 84%

Uważam, że tak wysoka ocena jest jak najbardziej zasłużona. Oddaje jakość recenzowanego serialu i świadczy o tym, że jest on świetną rozrywką dla ludzi lubiących poczuć dreszcz emocji. Ja nie żałuję, że zabrałam się za oglądanie i szczerze polecam nadrobić zaległości, jeśli jeszcze tego nie zrobiliście.